مهمترين اخبار

مفاهیم زیبا و روشن از زندگی صحابه رضوان الله علیهم اجمعین

ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، همان ذاتی که در قرآن کریم چنین می فرماید: ﴿وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلۡأَوَّلُونَ مِنَ ٱلۡمُهَٰجِرِينَ وَٱلۡأَنصَارِ وَٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُم بِإِحۡسَٰنٖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُ وَأَعَدَّ لَهُمۡ جَنَّٰتٖ تَجۡرِي تَحۡتَهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۚ ذَٰلِكَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ «و پیشگامان نخستین از مهاجرین و انصار، و کسانی‌که به نیکی از آن‌ها پیروی کردند، الله از آن‌ها خشنود گشت، و آن‌ها (نیز) از او خشنود شدند، و برای آن‌ها باغ‌هایی (از بهشت) آماده کرده است، که نهرها از زیر (درختان) آن جاری است، جاودانه در آن خواهند ماند، این کامیابی بزرگ است»، گواهی می دهم که نیست معبود برحق جز الله یکتای بی همتا، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او، بر آل و اصحاب او و بر همه کسانی که در دنیا تا به روز جزا از آنها به صورت احسن پیروی نمودند درود، رحمت، سلامتی و برکت نازل فرما.

اما بعد!

همانا خداوند متعال پیامبران و فرستادگان خود را از میان مخلوقات خود برگزیده است، چنانچه می فرماید: ﴿ٱللَّهُ يَصۡطَفِي مِنَ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةِ رُسُلٗا وَمِنَ ٱلنَّاسِۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعُۢ بَصِيرٞ «الله از فرشتگان رسولانی را بر می‌گزیند، و (نیز) از مردم، بی‌گمان الله شنوای بیناست»، و برای پیامبران خود کسانی را برگزیده است تا آنها را در تبلیغ احکام رسالت پروردگار شان یاری و همکاری نمایند، و براستی خداوند متعال جل جلاله برای آخرین پیامبر خود حضرت محمد صلی الله علیه وسلم مردان پاک طینت و یاران برتر و بهتری برگزیده و آنها به او ایمان آوردند، او را گرامی داشتند، او را یاری دادند و از نوری که با او نازل شده پیروی نمودند، عبد الله ابن مسعود رضی الله عنه می گوید: “همانا خداوند متعال در قلوب بندگان خود نظر انداخت، پس حضرت محمد صلی الله علیه وسلم را برگزید و با رسالت خود فرستاد، و او را به علم خود انتخاب نمود، سپس بعد از او در دل بندگان خود نظر انداخت، پس برای او یارانی برگزید، و آنها را یاری دهندگان دین خود و وزرای نبی خود گردانید، پس آنچه را که بنده مسلمان نیک بپندارد آنچیز نزد خداوند متعال نیک می باشد، و آنچه را که بنده مسلمان زشت بپندارد آن نزد خداوند متعال زشت می باشد”.

پس آنان (رضی الله عنهم) صادق‌ترین، با ایمان ترین، دانشمندترین، دقیق بین‌ترین و نیکوکارترین مردم بودند، بیرق دین را با حکمت و پند نیکو به تمام اطراف دنیا حمل نمودند و رساندند، پس رسالت پروردگارشان را به نیکوترین صورت به مردم دنیا تبلیغ نمودند، پس مستحق آن شدند تا خداوند آنان را به حیث یاران و همکاران پیامبر خود حضرت محمد صلی الله علیه وسلم برگزیند، ابن عباس رضی الله عنهما در باره این فرموده خداوند می گوید: ﴿قُلِ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ وَسَلَٰمٌ عَلَىٰ عِبَادِهِ ٱلَّذِينَ ٱصۡطَفَىٰٓۗ «(ای پیامبر) بگو: حمد و سپاس مخصوص الله است، و سلام بر بندگانش، کسانی‌که او (آن‌ها را) بر گزیده است»، ابن عباس می گوید: آنان یاران محمد صلی الله علیه وسلم هستند، خداوند متعال آنها را برای پیامبر خود برگزیده است، پس آنها کسانی اند که منهج اسلام را از سرچشمه پاک و زلال آن گرفتند و هیچگاه از راه راست آن منحرف نشدند.

بیگمان زندگی آنها مملو از مفاهیم زیبا و روشنی است که بیان‌گر تطبیق عملی درست اسلام می باشد، از آن مفاهیم: مهربان بودن، پیامبر صلی الله علیه وسلم در نفس یاران خود اخلاق مهربان بودن را غرس نمود است، از آنجمله چنانچه حضرت عمر بن خطاب رضی الله عنه مهربان بود، زمانی که عیینه بن حصین دید که یکی از فرزندان خود را در آغوش گرفته می بوسید، عیینه به او گفت: فرزندت را می بوسی در حالی که تو امیر مؤمنان هستی؟ اگر من امیر مؤمنان می بودم هیچگاه فرزندم را نمی بوسیدم، پس عمر رضی الله عنه گفت: وقتی خداوند از قلب تو مهربان بودن را سلب نموده است من چه کار کنم؟ همانا خداوند بندگان مهربان خود را مورد رحمت خویش قرار می دهد، در این موضعگیری حضرت عمر رضی الله عنه به پیامبر صلی الله علیه وسلم اقتدا نموده است طوری که روزی پیامبر صلی الله علیه وسلم نزد اقرع بن حابس حضرت حسن پسر علی رضی الله عنهما را بوسید، اقرع به او (ص) گفت: همانا من ده فرزند دارم تا هنوز هیچ یک آنها را نبوسیده ام، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم به سوی نگریست و فرمود: «کسی که رحم نکند مورد رحمت خداوند قرار نمی گیرد».

همچنین یاران پیامبر صلی الله علیه وسلم در بخشش و تسامح بهترین نمونه ها و الگوهای بودند که به آنها اقتدا می شود، و عالی‌ترین نمونه این مفاهیم را حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه به نمایش گذاشت، طوری که مسطح بن اثاثه را بخشید، چون حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه نظر به اینکه مسطح از نزدیکان او و فقیر بود همیشه مصرف او را می پرداخت، و او از جمله کسانی بود که در ماجرای افک در حق مادر مؤمنان حضرت عائشه صدیقه رضی الله چیزهایی گفته بود، پس زمانی که خداوند متعال براءت و پاکی او را نازل کرد ابوبکر صدیق رضی الله عنه خواست مصرف و انفاق بر مسطح بن اثاثه را قطع نماید، خداوند متعال این آیت مبارک را نازل کرد: ﴿وَلَا يَأۡتَلِ أُوْلُواْ ٱلۡفَضۡلِ مِنكُمۡ وَٱلسَّعَةِ أَن يُؤۡتُوٓاْ أُوْلِي ٱلۡقُرۡبَىٰ وَٱلۡمَسَٰكِينَ وَٱلۡمُهَٰجِرِينَ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۖ وَلۡيَعۡفُواْ وَلۡيَصۡفَحُوٓاْۗ أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغۡفِرَ ٱللَّهُ لَكُمۡۚ وَٱللَّهُ غَفُورٞ رَّحِيمٌ «کسانی از میان شما كه توانگر و (دارای) وسعت (زندگی) هستند، نباید سوگند بخورند بر آن که به خویشاوندان و مستمندان و مهاجران در راه الله چیزی ندهند، آن‌ها باید عفو کنند و چشم بپوشند، آیا دوست نمی‌دارید که الله شما را ببخشد؟! و الله آمرزندۀ مهربان است»، پس حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه گفت: بله، سوگند به الله همانا من خیلی دوست می دارم تا پروردگارم مرا ببخشد، و دوباره بر مسطح انفاق نمود و گفت: سوگند به الله هیچگاه انفاق بر او را قطع نمی کنم.

و برخی دیگر از مفاهیم عالی که یاران پیامبر صلی الله علیه وسلم برآن متصف بودند: بلند همتی و رقابت بر انجام کار نیک بود، درواقع صحابه‌ی کرام از پیامبر صلی الله علیه وسلم بلندهمتی، رقابت و مسابقه برانجام کارهای نیک و خواهش رسیدن به مدارج عالی امور را آموخته بودند، طوری که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «…وقتی از خداوند متعال چیزی می خواستید, فردوس اعلی را بخواهید، چون آن وسط و عالی‌ترین مکان بهشت است، در فوق آن عرش خداوند را دیدم، و فردوس سرچشمه همه نهرهای بهشت است»، و این دستور پیامبر صلی الله علیه وسلم باعث شده بود تا صحابه‌ی کرام در هر چیز اعلای آنرا بخواهند، حضرت عمر بن خطاب رضی الله عنه می گوید: « روزی پیامبر صلی الله علیه وسلم ما را دستور داد تا صدقه بدهیم، آن مطابق روزی بود که نزد من مالی بود، پس به خود گفتم: اگر روزی بتوانم از ابوبکر پیشی بگیرم همین روز خواهد بود، پس نیم مالم را آوردم، پیامبر صلی الله علیه وسلم برایم گفت: (برای اهلت چه گذاشتی؟) گفتم: مثل آن را، می گوید: و ابوبکر رضی الله عنه همه آنچه از اموال و دارایی که داشت را آورد، پیامبر صلی الله علیه وسلم برایش گفت: (برای اهل و فامیلت چه گذاشتی؟) گفت: برای آنها خدا و پیامبرش را گذاشتم، گفتم: هیچگاه به هیچ چیزی از تو سبقت گرفته نمی توانم».

و صحابی جلیل القدر کعب اسلمی رضی الله عنه می گوید: شبی را با پیامبر صلی الله علیه وسلم سپری می کردم، پس هنگام قضای حاجت و وضو گرفتن نزدش آمدم، برایم گفت: «چیزی بخواه»، گفتم: می خواهم در بهشت نزدیک و رفیقت باشم، فرمود: «و چیزی دیگری غیر از آن»، گفتم: تنها آنچه را می خواهم که گفتم، فرمود: «پس مرا در نفس خود با کثرت سجود بخواه».

و برخی دیگر این مفاهیم عالی: فداکاری و پاکدامنی است، انصار زیباترین نمونه و الگوی فدا کاری بودند، ابی هریره رضی الله عنه روایت می کند روزی مردی نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمد و گفت: ای رسول خدا! سخت در مشکلات و گرسنگی قرار دارم، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم کسی را نزد همسران خود فرستاد تا چیزی بیاورد، ولی نزد آنها چیزی پیدا نکرد، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «آیا مردی پیدا می شود امشب او را مهمان کند، تا مورد رحمت خداوند قرار گیرد؟» مردی از انصار برخواست و گفت: ای رسول خدا من امشب او را مهمان می کنم، پس نزد اهل خود رفت و به همسر خود گفت: امشب مهمان رسول الله صلی الله علیه وسلم مهمان است، هرچه از غذا داری درخدمت او قرار بده، همسرش گفت: سوگند به الله جز غذای امشب فرزندان ما را ندارم، گفت: وقتی فرزندان ما غذای شب خواستند، خوابشان بده، و بیا و چراغ را خاموش کن، و امشب شکمان ما را می بندیم، پس همسرم چنین کرد(و آنچه که داشتیم را به مهمان تقدیم کرد)، سپس در صبح آن مرد نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم رفت، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم گفت: «همانا خداوند متعال در حال فلان مرد و زن تعجب نمود یا خندید» پس خداوند جل جلاله این آیت را نازل کرد: ﴿وَيُؤۡثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ وَلَوۡ كَانَ بِهِمۡ خَصَاصَةٞۚ «و آن‌ها را بر خود مقدم می‌دارند، هرچند خودشان نیازمند باشند».

و در موقف زیبای که میان فداکاری انصار و پاکدامنی مهاجرین رضی الله عنهم اجمعین جمع نمود حضرت سعد بن ربیع رضی الله عنه بر حضرت عبد الرحمن بن عوف رضی الله عنه پیشنهاد کرد تا مال او را همراهش نیم نماید، پس حضرت عبد الرحمن بن عوف رضی الله عنه با تمام عفت و پاکدامنی آنرا پذیرفت، و از او خواست تا راه و رفتار بازار را به او بیاموزاند، و تجارت و تلاش کرد تاکه از ثروتمند ترین اشخاص مدینه گردید.

و از آنجمله: برگشت و تمکین آنها بر حق، به راستی صحابه کرام حریص برحق بودند، و هیچگاه برای رجوع و تمکین برحق تکبری نمی کردند، از ابی مسعود انصاری رضی الله عنه روایت است که گفت: روزی برده ام را زدم، پس از پشت سرم صدایی را شنیدم که می گوید: «ای ابا مسعود! بدانکه خداوند بر تو از تو براین غلام تواناتر است»، دیدم که رسول الله صلی الله علیه وسلم است، پس گفتم: ای رسول خدا! او برای رضای خداوند آزاد است، پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «اگر چنین نمی کردی به آتش دوزخ مجازات می شدی» یا «ترا آتش دوزخ لمس می کرد».

و از آنجمله: وفا داری آنها به وعده شان، همانا پیامبر صلی الله علیه وسلم در نفس اصحاب خود ارزش وفا به وعده را غرس و مستحکم نموده بود، و آنان را بر التزام به آن وا می داشت، می بینیم که حضرت معاویه بن ابی سفیان رضی الله عنهما این مفهوم را عملا تطبیق می کند، چنانچه او با رومی ها پیمانی داشت، پس حضرت معاویه رضی الله عنه فکر کرد تا به حدود نزدیکی روم برود، وقتی موعد سفر در رسید، پس یکی از اصحاب پیامبر صلی الله علیه وسلم درحالی به آنها پیوست که می گفت: الله اکبر، الله اکبر، وفا به وعده لازم است نه پیمان شکنی، پس دیدند که او عمر بن عبسه رضی الله عنه است، حضرت معاویه رضی الله عنه او را نزد خود خواست و در این باره از او پرسید، او گفت: از پیامبر صلی الله علیه وسلم شنیدم که می فرمود: «کسی که با قومی پیمان داشته باشد پس نباید پیمان شکنی کند یا این پیمان را منحل بسازد مگر اینکه یا مدت این پیمان به سرآید، یا هر دوی آنها با هم آنرا منحل نمایند»، پس حضرت امام معاویه رضی الله عنه از قرارش برگشت.

أقولُ قولِي هذَا، وأستغفرُ اللهَ لِي ولكُمْ.

* * *

ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، گواهی می دهم که نیست معبود برحق جز الله یکتای بی همتا، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او، برهمه آل و اصحاب او و کسانی که تا روز جزا از آنها به وجه احسن پیروی نمودند رحمت، سلامتی و برکت نازل فرما.

برادران مسلمان!

به راستی اصحاب رسول الله علیه السلام بهترین سرمشق پاک برای ساختار دنیا و دین بودند، هرکدام آنها عمل مشخصی داشتند که آنرا درست، دقیق و با اتقان انجام می دادند، پس برخی آنان بازرگان بودند و برخی دیگری رهبر و شماری دیگری علما و دانشمندان و اینچنین دیگر وظایف، پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «مهربانترین شخص به امتم ابوبکر است، و شدیدترین آنها در تطبیق دین خداوند عمر، و صادق ترین و با حیاترین آنها عثمان، و دانشمندترین آنها بر حلال و حرام معاذ بن جبل، قاری ترین آنها به کتاب خداوند ابی، و دانشمندترین آنها به علم فرایض  زید بن ثابت است، و برای هر امت امین است و امین این امت ابو عبیده بن جراح می باشد».

اعمال صحابه رضوان الله علیهم فواید و پیامدهای خوبی داشته است، و پیامبر صلی الله علیه وسلم آنها را برانجام کار تشویق می کرد و هریک آنان را به آنچه که درست و دقیق می دانستند تذکر می داد، او و عمل او را تکریم می کرد، از آنجمله آنچه که از حضرت عثمان بن عفان رضی الله عنه در روز غزوه تبوک واقع شد، چون با هزار دینار آمد و آنرا در اختیار پیامبر صلی الله علیه وسلم قرار داد، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم گفت: «عثمان پس از این کار هیچگاه زیان نمی کند».

و برخی دیگر آن: تفکر پیرامون کار و روزی حلال، و ناظر دانستن خداوند در همه امور، چنانچه ثابت است که حضرت جریر بن عبد الله رضی الله عنه خادم خود را دستور داد تا برای او اسبی بخرد، پس برای او یک اسب را به سه صد درهم خرید، و اسب را با صاحبش آورد تا بهای آنرا بپردازد، حضرت جریر به صاحب اسب گفت: اسب تو بهتر از آن است که به سه صد درهم بفروشی، آیا آن را به چهارصد درهم می فروشی؟ صاحب اسب گفت: درست است فروختم به تو، باز گفت: اسب تو بهتر از آن است، آیا پنجصد درهم می فروشی؟ و همیشه اینچنین هر بار صد درهم افزود تا اینکه به هشتصد درهم رسید و به این قیمت آنرا خرید، پس در این خصوص برایش چیزهایی گفته شد، او گفت: من با رسول الله صلی الله علیه وسلم بیعت نمودم تا برای هر مسلمان مفید و ناصح بوده باشم.

پس هر یک آنها مسئولیت خویش را می شناختند و آنرا به وجه احسن ادا می کردند، و از حد خود تجاوز نمی کردند. چنانچه حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه حضرت عمر بن خطاب رضی الله عنه را به حیث قاضی برگزید، پس مدت یکسال حضرت عمر در این وظیفه خدمت کرد، در این مدت هیچ کسی نزد او برای دادخواهی نیامد، از حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنهما خواست تا او را از این وظیفه معاف نماید، پس حضرت ابوبکر برایش گفت: ای عمر! آیا از مشقت و سختی قضا استعفا می دهی؟ حضرت عمر رضی الله عنه گفت: نخیر ای خلیفه رسول الله؛ بلکه مسلمانان به من هیچ نیازی ندارند، چون هریک آنها حق خود را می شناسند و بیشتر از آن نمی خواهند، همچنین وجایب و مسئولیتهای خویش را می دانند و در ادای آن هیچ تقصیر و کوتاهی نمی کنند، هر کدام آنها برای برادر خود آنچه را می پسندد که برای خود می پسندد، وقتی یک آنها غایب شود به پرسش و تعقیب آن می برآیند، اگر بیمار شود او را عیادت می کنند، اگر نیازمند شود کمک و یاری اش می کنند، اگر محتاج شود همکاری اش می کنند، وقتی به مصیبت دچار شود تعزیتش می گویند، دین آنها نصیحت و اخلاق‌شان امر به معروف و نهی از منکر است، پس چرا باید خصومت کنند؟ چرا باید خصومت کنند؟.

بدانید! چقدر ما نیازمند هستیم تا دوباره به اخلاق این سرمشق های از یاران پیامبر صلی الله علیه وسلم برگردیم، و از اخلاق آنها سرچشمه بگیریم و دین مقدس اسلام را به صورت درست و زیبا که دین رحمت، مهربانی، گذشت، انسانیت و صلح آرامش برای همه مردم است به نمایش بگذاریم.

بار خدایا! میهن ما، ملت ما، ارتش ما و پولیس ما را حفظ کن، مصر و همه کشورهای جهان را آرام و متقدم بگردان.

زندگی پیامبر صلی الله علیه وسلم نمونه تطبیق درست اسلام است

ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، همان ذاتی که در قرآن کریم می فرماید: ﴿لَّقَدۡ كَانَ لَكُمۡ فِي رَسُولِ ٱللَّهِ أُسۡوَةٌ حَسَنَةٞ لِّمَن كَانَ يَرۡجُواْ ٱللَّهَ وَٱلۡيَوۡمَ ٱلۡأٓخِرَ وَذَكَرَ ٱللَّهَ كَثِيرٗا «یقیناً برای شما در زندگی رسول الله سرمشق نیکویی است، برای آنان که به الله و روز آخرت امید دارند، و الله را بسیار یاد می‌کنند»، گواهی می دهم که نیست معبود برحق جز الله یکتای بیهمتا، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او، بر همه آل و اصحاب او و بر کسانی که تا روز جزا از آنها به صورت احسن پیروی نمودند رحمت، سلامتی و برکت نازل فرما.

اما بعد!

همانا خداوند متعال پیامبر خود حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم را هدایت‌گر، بشارت دهنده، دعوت گر به سوی الله به فرمان او و چراغ روشنی بخش با آخرین رسالت جهانی اصلاح کنندهء فرستاده است که صلاحیت تطبیق در هر زمان و مکان را دارد، پس این امر ایجاب می کند تا پیامبر صلی الله علیه وسلم باید در گفتار، کردار و همه احوالش نمونه و الگوی نیکو برای تطبیق درست اسلام بوده باشد، در این موضوع جای تعجب نیست، چون او(صلی الله علیه وسلم) در رابطه اش با پروردگار و رابطه اش با همه مردم بر مختلف جنسیتها و الوان و باورهای شان, ملتزم بر منهج و اسلوب قرآن بود؛ بناءٌ زمانی که مادر مؤمنان حضرت عائشه صدیقه رضی الله عنها از اخلاق پیامبر صلی الله علیه وسلم پرسیده شد, فرمود: «اخلاقش قرآن بود».

در حقیقت کسی که پیرامون سیرت و شمایل پیامبر صلی الله علیه وسلم تدبر نماید درمیابد که او(ص) در همه احوال، گفتار و کردارش بهترین سرمشق و الگو بود، از جمله آن: صداقت و امانت‌داری او (صلی الله علیه وسلم): پس براستی او(ص) در همه عمر و جریان زندگی اش صادق و امانت دار بود، حتی که در میان قوم خود پیش از بعثت لقب صادق امین را گرفته بود، درهمین خصوص احمد شوقی می گوید:

در کودکی او را امین قوم لقب دادید * و امین بر سخنی متهم نمی شود

و زمانی که هرقل –پادشاه روم- ابوسفیان پسر حرب را پیش از مسلمان شدنش خواست تا از او در باره پیامبر صلی الله علیه وسلم بپرسد، میان هر دو گفتگوی درازی صورت گرفت، در آن آمده که هرقل به ابی سفیان گفت: آیا پیش از آنکه پیامبری خود را اعلان نماید شما او را به دروغگویی متهم می کردید؟ ابو سفیان گفت: نخیر، هرقل گفت: پس آیا غدر و پیمان شکنی می کند؟ ابو سفیان گفت: نخیر، ولی ما اکنون با او برای مدت مشخص در پیمان قرار داریم نمی دانم با این پیمان چه خواهد کرد، سپس ابو سفیان گفت: غیر از همین موضوع سخن دیگری پیدا نکردم تا به ضرر او(ص) بگویم.

براستی اخلاق امانت داری به عالی‌ترین صورت و شگفت انگیزترین مفاهیمش در شب هجرت مبارک در شخصیت پیامبر صلی الله علیه وسلم آشکار گردید، چون پیامبر صلی الله علیه وسلم حضرت علی کرم الله وجهه را دستور داد تا بجای او در بستر خوابش بخوابد و منتظر بماند تا امانتی که از مردم نزد او(ص) بود را به اصحابش برگرداند، با وجود اینکه اصحاب امانتها با پیامبر صلی الله علیه وسلم دشمنی علنی نموده بودند و او و یارانش را از خانه و کاشانه شان بیرون کرده آزار و اذیت‌شان نموده بودند، و همه آنچه را که مالک بودند را گرفته بودند؛ پیامبر صلی الله علیه وسلم این کار را کرد چون برای مسلمان درست نیست حتی در امانت دشمن خیانت کند، و خداوند متعال می فرماید: ﴿وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِن قَوۡمٍ خِيَانَةٗ فَٱنۢبِذۡ إِلَيۡهِمۡ عَلَىٰ سَوَآءٍۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلۡخَآئِنِينَ «و اگر از خیانت قومی بیم داشتی؛ منصفانه (پیمان‌شان را) به سوی آنان بیانداز (و فسخ پیمان‌شان را برای همگان اعلان کن)، به راستی که الله خائنان را دوست نمی‌دارد»، و پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید: «امانت را به صاحبش برگردان، و کسی که با تو خیانت کرد با او خیانت نکن».

وفا داری پیامبر صلی الله علیه وسلم: درواقع پیامبر صلی الله علیه وسلم با وفا ترین شخص دنیا بود، پس هرگز خوبی هیچ کس را حتی یک روز هم انکار نکرده، و احسان هیچ کس را حتی یک لحظه فراموش نکرده است، و هر نیکوکاری را بخاطر نیکی اش مکافات می نمود، چنانچه می فرماید: «هر کسی نزد ما دست عطا و بخششی داشته باشد ما او را مکافات می کنیم، بجز ابو بکر صدیق که او نزد ما دست بخشش دارد ولی مکافات او را خداوند در روز قیامت می دهد».

و از نشانه های وفا داری او (صلی الله علیه وسلم) وفایش به مادر مؤمنان حضرت خدیجه رضی الله عنها بود؛ او را خیلی دوست داشت، قدر او را می دانست و در زندگی و پس از مرگش به او وفا دار بود، برای توضیح جایگاه او می فرماید: «خداوند عوض بهتر از او را برایم نداده است، او وقتی به من ایمان آورد که مردم به من کفر می ورزیدند، وقتی مرا تصدیق نمود که مردم تکذیبم می کردند، در حالی مرا با مال خود امداد و تمویل نمود که مردم مرا محروم ساخته بودند، خداوند متعال از او به من فرزندانی روزی گردانید که زنان از دیدن به فرزندانشان محرومم ساخته بودند»، حضرت عائشه صدیقه رضی الله عنها می گوید: “با هیچ همسر پیامبر صلی الله علیه وسلم به اندازه حضرت خدیجه رضی الله عنها غیرت نکردم در حالی که او را ندیده بودم، ولیکن پیامبر صلی الله علیه وسلم همیشه یاد او را می کرد، وقتی حیوانی را ذبح می نمود حق او را از آن جدا می کرد و سپس به دوستان حضرت خدیجه می فرستاد».

و از آنجمله: وفای او (صلی الله علیه وسلم) با غیر مسلمانان می باشد، در روز غزوه بدر فرمود: «اگر مطعم بن عدی زنده می بود و درباره این اسیران با من سخن می گفت حتما آنها را آزاد می کردم»، چون مطعم با پیامبر صلی الله علیه وسلم خوبی کرده بود، و پیامبر (ص) بعد از برگشت از سفر طائف با او وارد مکه شده بود.

و از آنجمله وفاداری او (صلی الله علیه وسلم) با دشمنانش حتی در اوقات جنگ، از حذیفه بن الیمان رضی الله عنه روایت است که گفت: آنچه باعث انصراف ما از غزوه بدر شد این بود که من با پدرم برای اشتراک در غزوه خارج شدیم ولی در راه ما را کفار قریش دستگیر نمود، و گفتند: حتما شما نزد محمد می روید، گفتیم: نخیر نمی خواهیم نزد او برویم، می خواهیم در مدینه برویم، پس از ما به نام خداوند عهد و پیمان گرفتند تا به مدینه برگردیم، و همراه پیامبر صلی الله علیه وسلم در مقابل آنها نجنگیم، پس نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمدیم و این واقعه را به او گفتیم، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «برگردید، ما در عهد و پیمانی که به آنها دادیم وفا می کنیم، و از خداوند برعلیه آنان پیروزی و مدد می خواهیم»

همچنین پیامبر صلی الله علیه وسلم الگوی زیبا و سرمشق نیکو در رفتار با همسرانش بود، درواقع پیامبر صلی الله علیه وسلم با همسران خود زندگی خوب و نیکویی داشت، در این زندگی همه مفاهیم و مظاهر محبت، مهربانی، عاجزی و نرم‌خویی آشکار و هویدا بود، هیچگاه پیامبر صلی الله علیه وسلم از همسران خود برتری جویی نکرده و صدای خود را برآنها بلند ننموده است، بلکه با همه آنها با بسیار خوبی و نیکویی رفتار می نمود، این رفتارش برخواسته بود از این فرموده خداوند متعال: ﴿وَعَاشِرُوهُنَّ بِٱلۡمَعۡرُوفِۚ «و با آن‌ها بطورشایسته رفتار کنید»، و از این کلام روح‌بخش الهی: ﴿وَمِنۡ ءَايَٰتِهِۦٓ أَنۡ خَلَقَ لَكُم مِّنۡ أَنفُسِكُمۡ أَزۡوَٰجٗا لِّتَسۡكُنُوٓاْ إِلَيۡهَا وَجَعَلَ بَيۡنَكُم مَّوَدَّةٗ وَرَحۡمَةًۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَٰتٖ لِّقَوۡمٖ يَتَفَكَّرُونَ «و از نشانه‌های او (این) است‌که همسرانی از جنس خود‌تان برای شما آفرید؛ تا به آن‌ها آرام گیرید، و در میان‌تان مودت و رحمت قرار داد، بی‌گمان در این (امر) نشانه‌های است برای گروهی‌که تفکر می‌کنند».

پس پیامبر صلی الله علیه وسلم شوهر مهربان بود، همراه همسران خود با مهربانی رفتار می کرد. و در واقعه‌ای انسانی زیبا از طرف شوهر مهربان با همسرش, پیامبر صلی الله علیه وسلم اثر گریه را از مادر مؤمنان حضرت صفیه رضی الله عنها دور نمود و با دستان مبارک خود چشمان او را پاک کرد و شدت و اثر وحشت را از او دفع نمود، حضرت انس بن مالک رضی الله عنه می گوید: «حضرت صفیه در سفری با رسول الله علیه الصلاة والسلام بود، و آن روز نوبت او بود، و شترش در راه رفتن بطی و آهسته می رفت، پس پیامبر صلی الله او را در حالی استقبال نمود که او گریه می کرد و می گفت: مرا بر شتر سست رفتار سوار کردی، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم با دستان خود آب دیده اش را پاک می کرد و او را دل داری می نمود تا آرام شود».

همچنین پیامبر صلی الله علیه وسلم در رفتار و کردارش با فرزندان و نوادگانش نیز سرمشق عالی و الگوی نیکو بود، چون پیامبر صلی الله علیه وسلم چقدر و پدر و پدر بزرگ مهربان بود، برای فرزندان و نوادگان خود همه مفاهیم عالی محبت، صمیمیت و مهربانی را حمل می نمود، مادر مؤمنان حضرت عائشه رضی الله عنها می گوید: “هیچ کسی را به اندازه فاطمه دختر رسول الله صلی الله علیه وسلم در زیبایی صورت، نیک‌رفتاری، سیرت و احترام شبیه پیامبر صلی الله علیه وسلم ندیدم”، فرمود: “وقتی نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم وارد می شد پیامبر (ص) در مقابل او می ایستاد و او را می بوسید و در مجلس خود جا می داد…”.

و از ابی هریره رضی الله عنه روایت است که گفت: پیامبر صلی الله علیه وسلم حسن پسر حضرت علی رضی الله عنهما را بوسید در حالی که اقرع بن حابس نزد او نشسته بود، اقرع گفت: من ده فرزند دارم تا هنوز هیچ یک آنان را نبوسیدم، رسول الله صلی الله علیه وسلم به او نگاه کرد و گفت: «کسی که رحم نکند مورد رحمت قرار نمی گیرد». روزی پیامبر صلی الله علیه وسلم در نمازش خیلی دراز سجده نمود، زمانی که نماز را تمام کرد مردم گفتند: ای رسول خدا! همانا در این نماز سجده درازی کردی که تا کنون چنین نکرده بودی، آیا به چیزی مأمور شدی؟ یا برایت وحی نازل می شد؟، پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «هیچ کدام آن نبود؛ ولیکن پسرم به پشتم سوار شده بود، پس زشت پنداشتم پیش از رفع نیاز او عجله نمایم».

با وجود آن, ما تأکید می کنیم که این امر تنها مخصوص فرزندان و نوادگان پیامبر صلی الله علیه وسلم نمود؛ بلکه سلوکی بود که پیامبر صلی الله علیه وسلم با همگان تطبیق می نمود، میان هیچ کسی تمیز و فرق نمی کرد، پس همیشه با همگان یکسان با نیکویی رفتار می کرد، اسامه بن زید رضی الله عنهما از پیامبر صلی الله علیه وسلم روایت می کند که او و حسن رضی الله عنهما را می گرفت و می فرمود: «بار خدا! من این دو را دوست دارم پس تو نیز دوست‌شان بدار»، و حضرت انس پسر مالک رضی الله عنه می گوید: “ده سال برای پیامبر صلی الله علیه وسلم خدمت کردم, هیچگاه برایم حتی أف نگفت، و هر کاری که کردم نگفت چرا چنین کردی، و هر کاری را که گذاشتم و انجام ندادم برایم نگفت چرا انجام ندادی؟”.

همچنین پیامبر صلی الله علیه وسلم در رفتار و تعاملش با اصحاب و یارانش نیز الگو و نمونه‌ای بود که به او اقتدا می شود، پس همیشه در خوشی‌ها و اندوهشان اشتراک می کرد، غایب شان را می پرسید، بیمارشان را عیادت می کرد، به امورشان اهتمام می داد، احساس شان را در همه امور زندگی رعایت می کرد، از سماک بن حرب رضی الله عنه روایت است که می گوید: به جابر بن سمره رضی الله عنه گفتم: آیا با پیامبر صلی الله علیه وسلم همنشینی می کردی؟ گفت: بله، خیلی زیاد، او(ص) وقتی نماز فجر را ادا می کردم از مکان نماز خود تا طلوع آفتاب بر نمی خواست، وقتی آفتاب طلوع می کرد از جای نماز خود ایستاد می شد، و مردم همچون زمان جاهلیت سخن می گفتند و خنده می کردند، اما پیامبر صلی الله علیه وسلم تبسم می کرد.

أقولُ قولِي هذَا، وأستغفرُ اللهَ لِي ولكُمْ

ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، گواهی می دهم که نیست معبود برحق جز الله واحد و لا شریک، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او، بر همه آل و اصحاب او و کسانی که تا روز قیامت به وجه احسن از آنها پیروی نمودند, درود، رحمت، سلامتی و برکت نازل فرما.

برادران مسلمان!

همانطوری که پیامبر صلی الله علیه وسلم در انسانیت و اخلاقش الگو و نمونه تطبیق درست و عملی اسلام بود، همچنین در میانه روی و اعتدال نیز سرمش نیکو بود، هر کس در احکام شریعت که پیامبر صلی الله علیه وسلم به آن دعوت نموده است تأمل و تفکر نماید منهج و اسلوب میانه روی و اعتدال را به صورت آشکار در همه بخشهای آن مشاهده می کند، مادر مؤمنان حضرت عائشه رضی الله عنها می گوید: «هرگاه پیامبر صلی الله علیه وسلم میان دو امر اختیار داده می شد, آسانتر آنرا انتخاب می کرد، اگر در آن گناهی نمی بود، ولی اگر در آن گناه می بود دورترین انسان از آن بود»، پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید: «همانا دين آسان است؛ و هرکس آن را بر خود سخت بگيرد، سرانجام خسته و درمانده می شود؛ پس راه راست و درست و ميانه را در پيش بگيريد و (به درست کاری و ميانه روی) خوشحال باشيد و از عبادت صبح و شام و پاسی از شب کمک بگيريد».

و برای حفاظت از این میانه روی و این اعتدال پیامبر صلی الله علیه وسلم از هر نوع نشانه های غلو و تندروی هشدار داده است، به ویژه غلو در دین، پس کسی از یارانش که در عبادت مبالغه می کرد و از حد اعتدال خارج می شود را رد و انکار می نمود، طوری که می فرماید: «ای مردم! از افراط و غلو در دین بپرهیزید، چون کسانی که پیش از شما بودند را افراط و غلو در دین هلاک نمود».

پس ما چقدر نیازمند هستیم تا به هدایت پیامبر صلی الله علیه وسلم اقتدا نماییم، او را به خود سرمشق بگیریم و برای نشر رسالت نور و هدایت که صاف، برجسته و جذاب است با اسلوب نرم، مهربان، با عطوفت که دلها را جذب کند به سوی همه مخلوقات همانطوری که خداوند متعال نازل کرده است بکوشیم و به اثر مقدس او اقتدا نماییم و او را پیروی کنیم. پس همه رسالت اسلام عدالت، رحمت، تسامح و تحمل، منفعت و انسانیت است.

بار خدایا! برای ما محبت خود، محبت پیامبرت (صلی الله علیه وسلم) و محبت هر عملی که ما را به تو و محبت تو نزدیک می سازد را روزی کن، مصر و همه کشورهای دنیا را امن و امان، صلح وآرام بگردان.

این است اسلام

  ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، همان ذاتی که در قرآن کریم چنین می فرماید: ﴿وَمَنۡ أَحۡسَنُ دِينٗا مِّمَّنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ وَٱتَّبَعَ مِلَّةَ إِبۡرَٰهِيمَ حَنِيفٗاۗ وَٱتَّخَذَ ٱللَّهُ إِبۡرَٰهِيمَ خَلِيلٗا «و چه کسی نیک آیین تر است از کسی‌‌که روی خود را به الله سپرد (و مخلصانه تسلیم شد) و نیکو کار (و فرمانبردار) بود و آیین پاک ابراهیم را پیروی کرد؟ و الله ابراهیم را به دوستی خود بر گزیده‌است». گواهی می دهم نیست معبود برحق جز الله یکتای بیهمتا، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او و بر همه آل و اصحاب او درود، رحمت سلامتی و برکت نازل فرما.

اما بعد!

  اسلام واقعی به معنای تسلیم شدن، فرمان‌برداری کردن و اطاعت از فرمان خداوند متعال می باشد، و به معنای محبت، پیروی و اقتدا به پیامبر صلی الله علیه وسلم است، و همچنین به معنای اخلاق نیک، خشوع و عاجزی، نیک ذاتی، گشاده رویی در تعامل و رفتار میان مردم، مهربانی، رحمت، زیبایی با همه جهان، ساختار و ترمیم، تمدن و آبادانی می باشد، پس اسلام منهج و سلوک زیبایی زندگی است که پیروان آن این سلوک را در حرکات و سکنات و همه افعال‌شان تنفیذ می کنند.

  همانا اسلام دینی است که به سوی صلاح و اصلاح و اعمار دنیا و دین دعوت می کند، نه برای تخریب آن به اسم دین، دینی است که به سوی رحمت، مهربانی، امنیت، صلح و آرامش همه دنیا دعوت می کند، چنانچه خداوند متعال می فرماید: ﴿وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ «و (ای پیامبر!) تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم».

  حضرت جبریل امین علیه السلام پیرامون ارکان اسلام چنین از پیامبر صلی الله علیه وسلم پرسید: ای محمد! اسلام را برایم معرفی کن، پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «اسلام به معنای اینکه گواهی بدهی که نیست معبود برحق جز الله، و اینکه محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، نماز را بر پا بداری، و زکات مال خود را بپردازی، و ماه رمضان را روزه بگیری، و اگر توانایی و استطاعت داشته باشی بیت الله شریف را حج کنی…»، کسی که پیرامون ارکان اسلام در این حدیث تفکر نماید می داند که آن در ساختار شخصیت مناسب انسان کمک می کند، پس وقتی انسان یقین داشته باشد و گواهی بدهد که خداوند یکتا و بیهمتا است، و اینکه حضرت محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، برای تحقق این گواهی تلاش می کند، طاعت خداوند را بجا می آورد و او را مراقب حال خود می داند، پس ملتزم اوامر او می باشد و از نواهی او اجتناب می کند، و نزد حدود او توقف می نماید، و در انجام آنچه که مکلف شده است تقصیر نمی کند، و آنچه که از او نیست را نمی خواهد، همچنین کوشش می کند تا به صورت درست از پیامبر صلی الله علیه وسلم پیروی کند، و همراه مردم چنان با نرمی، مهربانی، عاجزی و فروتنی رفتار می کند که پیامبر صلی الله علیه وسلم با آنان رفتار می نمود.

   پس نماز که بزرگ‌ترین رکن اسلام است فواید آن بر بنده نماز گزار می رسد، او را از فحشا و منکر باز میدارد، و بر راه خداوند مستقیم می سازد، پس مسلمانی که نماز می خواند با خود و با دیگران در مجتمع در صلح و امنیت و آشتی زندگی می کند، خداوند متعال می فرماید: ﴿ٱتۡلُ مَآ أُوحِيَ إِلَيۡكَ مِنَ ٱلۡكِتَٰبِ وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَۖ إِنَّ ٱلصَّلَوٰةَ تَنۡهَىٰ عَنِ ٱلۡفَحۡشَآءِ وَٱلۡمُنكَرِۗ وَلَذِكۡرُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُۗ وَٱللَّهُ يَعۡلَمُ مَا تَصۡنَعُونَ «(ای پیامبر!) آنچه را از (این) کتاب بر تو وحی شده است تلاوت کن، و نماز را بر پا دار، یقیناً نماز (انسان را) از زشتی‌ها و منکر باز می‌دارد، و البته یاد الله بزرگ‌تر است، و الله آنچه را انجام می‌دهید؛ می‌داند».

  و ادای زکات بخش‌های ایمانی و اسلامی بزرگی دارد؛ چون آن نفس انسان را از تعلق گرفتن به مادیات تهذیب و پاک می کند، تا مردم درک کنند که مال وسیله است نه هدف، همچنین زکات دروازه بزرگی از تعاون و همکاری، مهربانی و احساس و درک دیگران است، پس مجتمع اسلامی خودخواهی و منفی گرایی را نمی شناسد، چون دین ما دین بخشش و عطا، مصرف، فدا کاری و نوع دوستی می باشد، دین انتقام‌جویی، خساست و بخیلی نیست، پس مسلمان متحمل، سخاوتمند و بخشنده می باشد، خداوند متعال در توصیف انصار رضی الله عنهم می فرماید: ﴿وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلۡإِيمَٰنَ مِن قَبۡلِهِمۡ يُحِبُّونَ مَنۡ هَاجَرَ إِلَيۡهِمۡ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمۡ حَاجَةٗ مِّمَّآ أُوتُواْ وَيُؤۡثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ وَلَوۡ كَانَ بِهِمۡ خَصَاصَةٞۚ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفۡسِهِۦ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ «و (نیز برای) کسانی‌که پیش از آنان در دیار خود (مدینه دار الاسلام) جای گرفتند و (نیز) ایمان آورده بودند، کسانی را که به سوی‌شان هجرت کنند دوست می‌دارند، و در دل‌های خود از آنچه (به مهاجران) داده شده احساس حسد (و نیازی) نمی‌کنند، و آن‌ها را بر خود مقدم می‌دارند، هرچند خودشان نیازمند باشند، و کسانی‌که از بخل (و حرص) نفس خویش باز داشته شده‌اند، پس آن‌ها راستگارانند».

   و همچنین روزه اخلاق مسلمان را با دوام مراقبت خداوند متعال تنظیم می کند، و آنرا بر صبر، تحمل و بردباری تمرین می دهد، و نفس انسان را به درجات عالی ترقی می دهد، و از هرآنچه که باعث خشم خداوند متعال می شود آنرا دور و متعالی می سازد، پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید: «… و روزه سپر است، وقتی یکی از شما روزه داشت پس نباید آمیزش جنسی داشته باشد و نباید زشتی، وقاحت و سر صدا کند، و اگر کسی او را دشنام داد، یا با او جنگید، پس باید بگوید: من شخص روزه دار هستم»، و در حدیث دیگری می فرماید: «کسی که دورغ گفتن و عمل مطابق آنرا ترک نکند خداوند به غذا و آب نخوردن او نیازی ندارد».

   همچنین حج به معنای التزام رفتاری و اخلاقی پیش از مناسک، در اثنای آن و بعد از پایان مناسک میباشد، خداوند متعال می فرماید: ﴿ٱلۡحَجُّ أَشۡهُرٞ مَّعۡلُومَٰتٞۚ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلۡحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي ٱلۡحَجِّۗ وَمَا تَفۡعَلُواْ مِنۡ خَيۡرٖ يَعۡلَمۡهُ ٱللَّهُۗ وَتَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيۡرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقۡوَىٰۖ وَٱتَّقُونِ يَٰٓأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَٰبِ «حج در ماه‌های معلوم و معینی است، پس کسی‌که در این ماه‌ها حج را (بر خود) فرض گرداند (باید بداند که) در حج آمیزش جنسی و گناه و جدال (روا) نیست، و آنچه از کارهای نیک انجام دهید؛ الله آن را می‌داند، و توشه بر گیرید؛ که بهترین توشه پرهیزگاری است، و ای خردمندان، از من بپرهیزید (بترسید)»، و از ابی هریره رضی الله عنه روایت است که می گوید: از پیامبر صلی الله علیه وسلم شنیدم که می فرمود: «کسی که برای کسب رضای خداوند حج کند پس در حجش آمیزش جنسی و فسق نکند، چنان از گناه پاک شده بر می گردد که گویی نو از مادر تولد شده است»، و اینچنین همه ارکان اسلام باعث خیر، برکت، صلح و امنیت در جامعه می شود.

   در واقع کسی که به طور دقیق درباره دین مقدس ما نظر بیاندازد درک می کند که این دین دین مکارم اخلاق است و رسالت این دین برای تکمیل کردن این مکارم آمده است، چنانچه پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید: «جز این نیست که من فرستاده شدم تا مکارم اخلاق را تکمیل نمایم»، پس در هر جایی که راستگویی، وفاداری، امانت داری، نیکوکاری، صله رحم، سخاوتمندی، فریادرسی، شهامت، مردانگی، عدم اذیت دیگران، همکاری مظلومان، فریادرسی کسی که در مشکلات است، رفع پریشانی از انسان پریشان و مهربانی با حیوانات وجود داشته باشد درآنجا اسلام درست و مقاصد والای آن موجود است.

  و بدون تردید درک کردن گوهر اسلام، شناسایی اسرار رسالت متسامح آن، آگاهی از مقاصد و اهداف عالی آن و تطبیق همه اینها در پرتو تحولات و خواسته های معاصر برای مبارزه و مواجهه با چالش‌های معاصر ضرورت جدی پنداشته می شود تا بتوانیم گروه های تروریسم و تندرو را مهار کنیم، افکار و اندیشه های منحرف را محاصره نماییم، حلقات متحجر، یخ‌بسته، بدفهم وکوته نظر را بشکنانیم، و از این بدفهمی و کوته نظری به جهان بازتر، وسیع‌تر و سهل‌گیرتر بیرون شویم، تا به پختگی، آگاهی و بینایی بیشتر برسیم، و منافع مردم و کشورها متحقق گردد، و ارزشهای والای انسانی منتشر شود که باعث تحقیق صلح، امنیت، آرامش و استقرار و خوشبختی همه بشریت می شود.

   همانا از اساسی ترین واجبات و مهمترین وظایفی که هر مسلمان انجام بدهد این است که باید برای همه مردم بخشهای بزرگی دین مقدس اسلام را بیان نماید، تا جهان بداند که اسلام دین صلح و امنیت است، و همیشه به سوی صلح دعوت می کند و جایگاه آنرا بلند می سازد، پس سلام که به معنای صلح است یکی از نام های خداوند متعال می باشد، چنانچه خداوند می فرماید: ﴿هُوَ ٱللَّهُ ٱلَّذِي لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلۡمَلِكُ ٱلۡقُدُّوسُ ٱلسَّلَٰمُ «او الله است که جز او معبودی (راستین) نیست، پادشاه، نهایت پاک، منزّه (و سالم از هر عیب و صلح آورنده) است»، و تحیهء اسلام سلام است، خداوند می فرماید: ﴿وَلَا تَقُولُواْ لِمَنۡ أَلۡقَىٰٓ إِلَيۡكُمُ ٱلسَّلَٰمَ لَسۡتَ مُؤۡمِنٗا «و به کسی‌که بر شما سلام کرد (و اظهار صلح و اسلام نمود) نگویید: مؤمن نیستی»، و تحیت اهل بهشت نیز در بهشت سلام است، طوری که حق تعالی می فرماید: ﴿وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ يَدۡخُلُونَ عَلَيۡهِم مِّن كُلِّ بَابٖ سَلَٰمٌ عَلَيۡكُم بِمَا صَبَرۡتُمۡۚ فَنِعۡمَ عُقۡبَى ٱلدَّارِ «و فرشتگان از هر دری بر آنان وارد می‌شوند (و به آن‌ها می‌گویند:) سلام بر شما به (خاطر) آنچه صبر نموده‌اید، پس چه خوب است عاقبت آن سرای (جاویدان)»، و برخی از دعاهایی که پیامبر صلی الله علیه وسلم بعد از هر نماز دعا می کرد چنین بود: «پروردگارا، تو (از هر عيب و نقص و ناتوانی و ناشايسگتی و شريک و انباز) سالم هستی و سلامتی از طرف توست؛ والا مقام و مبارکی؛ ای صاحب شکوه و بزرگواری».

   اسلام دینی است که کرامت انسان را حفظ می کند، پس از غیبت کردن، سخن‌چینی، کینه توزی، نفرت، تحقیر دیگران، و از همه انواع اذیت برابر است گفتاری باشد یا کرداری و یا حتی با اشاره, منع نموده است، چنانچه خداوند متعال می فرماید: ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا يَسۡخَرۡ قَوۡمٞ مِّن قَوۡمٍ عَسَىٰٓ أَن يَكُونُواْ خَيۡرٗا مِّنۡهُمۡ وَلَا نِسَآءٞ مِّن نِّسَآءٍ عَسَىٰٓ أَن يَكُنَّ خَيۡرٗا مِّنۡهُنَّۖ وَلَا تَلۡمِزُوٓاْ أَنفُسَكُمۡ وَلَا تَنَابَزُواْ بِٱلۡأَلۡقَٰبِۖ بِئۡسَ ٱلِٱسۡمُ ٱلۡفُسُوقُ بَعۡدَ ٱلۡإِيمَٰنِۚ وَمَن لَّمۡ يَتُبۡ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّٰلِمُونَ «ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! گروهی (از مردان) گروه دیگر را مسخره نکند، شاید آنان (= مسخره شدگان) از این‌ها بهتر باشند، و نه زنانی، زنان دیگر را، شاید آنان (= مسخره شدگان) از این‌ها بهتر باشند، و از یکدیگر عیبجوئی نکنید، و یکدیگر را با القاب زشت نخوانید، که پس از ایمان (آوردن) نام فسق بسیار (زشت و) بد است و هر که توبه نکرد، پس آنانند که ستمکارند»، و پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید: «کسی که به طرف برادر خود با ابزار آهنی اشاره کند، تا اینکه این ابزار آهنی را نگذارد فرشتگان او را لعنت و نفرین می کنند، اگرچه کسی که به سویش با آهن اشاره شده از پدر و مادر برادر اشاره کننده بوده باشد»، همچنین پیامبر صلی الله علیه وسلم از زدن و برچسب نمودن در روی باز داشته است، زمانی که پیامبر صلی الله علیه وسلم حیوانی را دید که در روی آن برچسب زده شده است, فرمود: «خداوند لعنت نموده کسی را که بر روی این حیوان برچسب زده است».

   و زمانی که پیامبر صلی الله علیه وسلم درباره زنی پرسیده شد که زیاد روزه می گیرد و نماز می خواند ولی همسایه های خود را اذیت می کند، پیامبر صلی الله عیله وسلم فرمود: «آن زن در آتش دوزخ است»، پیامبر صلی الله علیه وسلم در حدیث دیگری می فرماید: «کسی که به خدا و روز آخرت ایمان دارد پس نباید همسایه خود را اذیت کند، و کسی که به خدا و روز جزا ایمان دارد باید مهمان خود را اکرام و عزت کند، و کسی که به خدا و روز رستاخیز ایمان دارد باید یا سخن نیکو بگوید یا خاموش باشد».

أقولُ قولِي هذَا ، وأستغفرُ اللهَ لِي ولكُمْ

  ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، گواهی می دهم که نیست معبود برحق جز الله یکتای بیهمتا، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او، بر همه آل و اصحاب او و بر همه کسانی که از آنان تا به روز جزا به وجه احسن پیروی نمودند, درود، رحمت، سلامتی و برکت نازل فرما.

برادران مسلمان!

  پیامبر صلی الله علیه وسلم آموزه های عالی اسلام و اخلاق نیکو و ارزشهای اصیل آنرا در قلوب اصحاب خود چنان استوار و مستحکم نموده بود که سلوک و منهج زندگی‌شان گردیده بود و با همه مردم طبق آن زندگی و تعامل می کردند، طوری که حضرت جعفر پسر ابی طالب رضی الله عنه در برابر نجاشی پادشاه حبشه ایستاد شد و برخی از این ارزشها و اخلاق عالی را با اسلوب زیبا و واژه های مستحکم و اعتماد به نفس بیان نمود، چنانچه فرمود: «ای پادشاه عادل! ما ملت جاهلی بودیم که بت‌ها را می پرستیدیم، گوشت حیوانات خود مرده را می خوردیم، کارهای زشت و فحشا را مرتکب می شدیم، قطع صله رحم می کردیم، با همسایگان بدی می نمودیم، قوی ما انسانهای ضعیف و ناتوان ما را می خورد، ما در چنین حالت بودیم تا که خداوند متعال به سوی ما پیامبری از میان خود ما فرستاد طوری که نسب، صداقت، امانت داری و پاکدامنی او را می شناسیم، پس ما را به سوی خداوند متعال دعوت کرد تا تنها او را به یگانگی بپرستیم، و آنچه از چوب و سنگ و بتهایی که ما و نیاکان ما به غیر از خداوند می پرستیدیم را ترک نماییم، و ما را دستور داد تا راستگو باشیم، امانت را به صاحبش برگردانیم، صله رحم داشته باشیم، با همسایگان ما نیک برخورد باشیم، از ارتکار کارهای حرام و ریزاندن خون دوری نماییم، و ما را از انجام کارهای زشت و فحشا، دروغ‌گویی، خوردن مال یتیم و بهتان زدن به زن پاک دامن باز داشته است، و ما را امر نموده تا تنها خدای یکتای بیهمتا را بپرستیم و به او هیچ چیزی را شریک نسازیم، و ما را دستور داده تا نماز را ادا نماییم و زکات مال خویش را بپردازیم و ماه مبارک رمضان را روزه بگیریم…».

  پس مسلمان راستین هیچگاه دروغ نمی گوید، تزویر و خیانت نمی کند، مسلمان واقعی کسی است که دیگران از زبان و دست او در امان می باشد، و مؤمن واقعی همان کسی است که مردم او را امین خون، عزت، اموال و جانهای شان می پندارند، مسلمان حقیقی همان کسی است که در حرکات سکنات و افعال او اخلاق اسلام ظاهر می شود، از طرف او به مردم جز خوبی وخیر نمی رسد، و اگر ما بخواهیم مسلمان واقعی را تعریف درست و جامع نماییم هیچ تعریفی پیدا نمی کنیم که بهتر و جامع‌تر از تعریف پیامبر صلی الله علیه وسلم بوده باشد که در ضمن حدیثی تعریف نمود: مسلمان واقعی کسی است که دیگران از زبان و دست او در امان باشند، چنانچه فرمود: «آیا مؤمن را برای شما معرفی نکنم؟ (گفتند: بله، معرفی کن، فرمود) مؤمن راستین کسی است که مردم او را بر اموال و جانهای‌شان امین بپندارند، و مسلمان واقعی کسی است که دیگران از زبان و دست او در امان باشند، و مجاهد حقیقی کسی است که برای اطاعت خداوند با نفس و هوای خود جهاد نماید، و مهاجر کسی است که از اشتباهات و گناهان هجرت کند».

  همانا رسالت اسلام رسالت انسانی، حکمت، تحمل و گذشت، رحمت و مهربانی، باز و انعطاف پذیر است، رسالتی است که به اجتماع و اتفاق دعوت می کند نه بر اختلاف و تفرقه، رسالتی است که انسجام و یکپارچگی می آورد نه پراکندگی و اختلاف. پس همه احکام اسلام عدالت، رحمت، گذشت، سهل‌گیر و انسانی می باشد، پس هرآنچه که باعث تحقق این مفاهیم عالی گردد آن از صمیم احکام اسلام است، و هرآنچه که با این مفاهیم انسانی در تعارض وضدیت واقع شود؛ در واقع با اسلام و با اهداف ومقاصد آن در ضدیت واقع شده است.

  بار خدایا! ما را به اخلاق نیک هدایت کن، جز تو هیچکسی به سوی اخلاق نیکو هدایت نمی کند، و اخلاق بد را از ما دور کن، جز تو هیچکسی اخلاق زشت را از ما دور نمی سازد، ای ذات مهربان! مصر، ملت آن، ارتش و پولیس آنرا از هر بدی و مشکلات در امان بدار.

یاد خداوند متعال و تأثیر آن بر استقامت نفس انسان

ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، همان ذاتی که در قرآن کریم چنین می فرماید: ﴿ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَطۡمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكۡرِ ٱللَّهِۗ أَلَا بِذِكۡرِ ٱللَّهِ تَطۡمَئِنُّ ٱلۡقُلُوبُ«(همانا) کسانی‌که ایمان آوردند، و دل‌های شان به یاد الله آرام می‌گیرد، آگاه باشید! (تنها) با یاد الله دل‌ها آرام می‌گیرند»، گواهی می دهم که نیست معبود برحق جز الله یکتای بیهمتا، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او و بر همه آل و اصحاب او درود و سلامتی و برکت نازل فرما.

اما بعد!

خداوند متعال از بندگان خود می خواهد تا او را زیاد ذکر نمایند، و بر انجام این کار برای شان پاداش بزرگ وعده کرده است، چنانچه خداوند متعال می فرماید: ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ ذِكۡرٗا كَثِيرٗا * وَسَبِّحُوهُ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلًا«ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! الله را بسیاریاد کنید * و صبح و شام او را تسبیح گویید»، در آیت دیگری می فرماید: ﴿وَٱلذَّٰكِرِينَ ٱللَّهَ كَثِيرٗا وَٱلذَّٰكِرَٰتِ أَعَدَّ ٱللَّهُ لَهُم مَّغۡفِرَةٗ وَأَجۡرًا عَظِيمٗا«و مردانی‌که الله را بسیاریاد می‌کنند، و زنانی‌که الله را بسیاریاد می‌کنند، الله برای (همۀ) آنان آمرزش و پاداش عظیمی آماده کرده است»، همچنین می فرماید: ﴿إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ ٱللَّهُ وَجِلَتۡ قُلُوبُهُمۡ وَإِذَا تُلِيَتۡ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتُهُۥ زَادَتۡهُمۡ إِيمَٰنٗا وَعَلَىٰ رَبِّهِمۡ يَتَوَكَّلُونَ * ٱلَّذِينَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَمِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ يُنفِقُونَ * أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ حَقّٗاۚ لَّهُمۡ دَرَجَٰتٌ عِندَ رَبِّهِمۡ وَمَغۡفِرَةٞ وَرِزۡقٞ كَرِيمٞ«مؤمنان تنها کسانی هستند که چون نام الله برده شود، دل‌های شان ترسان گردد، و چون آیات او بر آن‌ها خوانده شود، ایمان‌شان افزون گردد، و بر پروردگارشان توکل می‌کنند*کسانی‌که نماز را بر پا می‌دارند، و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم، انفاق می‌کنند*اینان، مؤمنان حقیقی هستند، برای آنان درجاتی پیا‌پی (عالی) نزد پروردگارشان است، و (همچنین) آمرزش، و روزی فراوان و نیکو (در بهشت) است». و پیامبر صلی الله علیه وسلم نیز مسلمانان را تشویق و ترغیب نموده تا خداوند را بسیار یاد کنند، طوری که می فرماید: «آیا برای شما بهترین عملی را معرفی نکنم که نزد پروردگارتان مقدس بوده باشد و باعث بلندی درجات شما گردد، وبرای شما از مصرف طلا و نقره، و از مبارزه با دشمن‌تان که شما آنان را گردن بزنید و آنان شما را گردن بزنند, بهتر باشد؟» گفتند: بله ای رسول خدا، فرمود: «(این عمل) ذکر و یاد خداوند متعال است»، و زمانی که مردی نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمد و گفت: ای رسول خدا! همانا احکام شریعت اسلام بر من زیاد شده است، از آن چیزی را برایم معرفی کن که همیشه به آن چنگ بزنم، فرمود: «همیشه زبانت را به یاد خدا مرطوب نگه بدار».

در واقع یاد و ذکر خداوند متعال عبادت بزرگ و آسانی است که انجام دادن آن نیازمند جهد وتلاش نمی باشد، فضیلت و پاداش آن بزرگتر از شمارش و حساب‌گیری است، آنچه که در باره بیان فضیلت و بزرگی منزلت آن وارد شده حدیثی است که ابی سعید خدری رضی الله عنه می گوید: حضرت امیر معاویه رضی الله عنه بر حلقه‌ای که در مسجد نشسته بودن وارد شد و گفت: چه باعث شده که چنین نشسته‌اید؟ گفتند: نشستیم تا خداوند متعال را یاد کنیم، فرمود: شما را سوگند به الله که برای یاد خداوند نشسته اید؟ گفتند: سوگند به الله جز به این هدف ننشسته‌ایم، معاویه گفت: ازرویبدبینیشماراسوگندندادم؛ودرمياناصحابرسولاللهصلىاللهعليهوسلمکسینيستکهکمترازمن،ازآنبزرگوارحديثروايتکردهباشد؛باریرسولاللهصلىاللهعليهوسلمبهميانگروهیازيارانشرفتکهگردهمآمدهبودندوفرمود: «چهچيزیموجبنشستنشماشدهاست؟»گفتند: نشستهايمواللهرايادمیکنيمواورامیستاييمکهمارابهسویاسلامرهنمونشدوچنینبرمامنتنهاد. فرمود: «شمارابهاللهسوگندکهفقطهمينامرموجبنشستنشماشدهاست؟»پاسخدادند: فقطهمينامرموجبنشستنماشدهاست. فرمود: «من،شماراازرویبدبينیسوگندندادم؛بلکهجبرئيلنزدمآمدوبهمنخبردادکهاللهنزدملائکهبهشمامباهات و افتخارمیکند».

و ذکر خداوند باعث زندگی قلب می شود و محبوب‌ترین سخن نزد الله جل جلاله می باشد، طوری که از ابی موسی رضی الله عنه روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «مثال کسی که پروردگار خود را یاد می کند و کسی که پروردگار خود را یاد نمی کند مانند دو انسان زنده و مرده است»، و در لفظ مسلم روایت شده که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «مثال خانه‌ای که در آن یاد خداوند صورت می گیرد و خانه‌ای که در آن یاد خداوند صورت نمی گیرد مانند دو انسان زنده و مرده است»، و از ابی ذر رضی الله عنه روایت است که روزی پیامبر صلی الله علیه وسلم از او عیادت کرد، پس گفت: پدر و مادرم فدایت ای رسول خدا! چه سخنی نزد خداوند محبوبتر است؟ فرمود: «آن سخنی که خداوند برای فرشتگان خود برگزیده (محبوبترین سخن نزد اوست) و آن عبارت است از: (سبحان ربی وبحمده سبحان ربی وبحمده) یعنی [منزه و پاک است پروردگارم تنها ستایش او را می گویم، منزه و پاک است پروردگارم تنها ستایش او را می گویم]»، سمره بن جندب می گوید: پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «محبوب‌ترین سخن نزد خداوند متعال چهار کلمه است: (سبحان الله، والحمد لله، ولا إله إلا الله، والله أکبر) منزه و پاک است الله، و ستایش مخصوص ذات خداست، و نیست معبود برحق جز الله، و خداوند بزرگ است. با هر کدام آن آغاز کنی برایت مشکلی نیست».

و پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «… گوشه گزینان سبقت گرفتند(مسابقه را بردند)» فرمودند: ای رسول خدا! گوشه گزینان چه کسانی اند؟ فرمود: «مردان و زنانی که الله را فراوان یاد می کنند»، بنابرین پیامبر صلی الله علیه وسلم به حضرت معاذ رضی الله عنه توصیه نمود تا خدا را بسیار یاد کند، چنانچه روزی به او فرمود: «ای معاذ! سوگند به الله من تو را دوست دارم»، حضرت معاذ رضی الله عنه گفت: پدر و مادرم فدایت ای رسول خدا! سوگند به الله من تو را دوست دارم، پس پیامبرصلی الله علیه وسلم فرمود: «ای معاذ! توصیه می کنم هیچگاه گفتن (اللهم أعنی علی ذکرک وشکرک وحسن عبادتک) ترجمه: [بار خدایا! مرا بر ذکر خود، شکر و سپاس گذاری از نعمات خود و انجام عبادت درست, یاری و همکاری کن] را ترک و فراموش نکن».

به راستی ذکر خداوند متعال عبادتی است که همیشه و در همه حالات همراه بنده مسلمان می باشد، و مسلمان مأمور است تا آنرا در هر حالت و هر وقت و بر هر شکل ادا کند، چنانچه خداوند متعال می فرماید: ﴿إِنَّ فِي خَلۡقِ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَٱخۡتِلَٰفِ ٱلَّيۡلِ وَٱلنَّهَارِ لَأٓيَٰتٖ لِّأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَٰبِ * ٱلَّذِينَ يَذۡكُرُونَ ٱللَّهَ قِيَٰمٗا وَقُعُودٗا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمۡ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلۡقِ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ«به راستی در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و آمد و رفت شب و روز، نشانه‌های (آشکاری) برای خردمندان استکسانی‌که الله را در حال ایستاده و نشسته، و بر پهلوی خویش (آرمیده) یاد می‌کنند، و در آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌اندیشند، (و می‌گویند:) پروردگارا این‌ها را بیهوده نیافریده‌ای، منزهّی تو! پس ما را از عذاب آتش (دوزخ) نگاه دار»، پس همه زندگی مسلمان: در عبادت، در اعمال و کردارش ذکر ویاد خداوند است، چون نماز او ذکر است، طوری که خداوند می فرماید: ﴿وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِيٓ«و نماز را براییاد من بر پا دار» و در آیت دیگری می فرماید: ﴿وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَۖ إِنَّ ٱلصَّلَوٰةَ تَنۡهَىٰ عَنِ ٱلۡفَحۡشَآءِ وَٱلۡمُنكَرِۗ وَلَذِكۡرُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُۗ وَٱللَّهُ يَعۡلَمُ مَا تَصۡنَعُونَ«و نماز را بر پا دار، یقیناً نماز (انسان را) از زشتی‌ها و منکر باز می‌دارد، و البته یاد الله بزرگ‌تر است، و الله آنچه را انجام می‌دهید؛ می‌داند». یعنی ادای نماز دو هدف اساسی دارد؛ نخست آن: نماز انسان را از زشتی‌ها و منکر باز می دارد، دوم: همانا نماز یاد و ذکر خداوند است، و هدف دوم آن که عبارت از یاد و ذکر خداوند است بزرگتر و عظیم‌تر می باشد.

و پیامبر صلی الله علیه وسلم برای ما بسیاری از اذکاری را مشروع نموده که باید مسلمان بر آنها حریص و مشتاق باشد، از ابی هریره رضی الله عنه روایت است که فرمود: وقتی پیامبر صلی الله علیه وسلم شب را صبح می کرد ایندعارامیخواند: «اللَّهُمَّبِكأَصْبَحْنَاوَبِكَأَمْسَيْنَا،وَبِكنَحْيَا،وَبِكنَمُوتُ،وَإِلَيْكالنُّشُورُ»: «بارالها،بهامرتوصبحکرديموشامنموديموبهامرتوزندگیکردهومیميريموبازگشتهمهبسویتوست». وچونشبفرامیرسیدمیفرمود: «اللَّهُمَّبِكَأمْسَيْنَا،وبِكَنَحْيَا،وَبِكَنَمُوتُ،وَإلْيَكَالْمَصِيرُ»: «بارالها،بهامرتوشامنموديموبهامرتوزندگیکردهومیميريموبازگشتبسویتوست» همچنین پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «کسی که هنگام صبح بگوید: (اللهم ما أصبح بی من نعمة أو بأحد من خلقک فمنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد، ولک الشکر= بار خدایا! نعمتی که من با آن صبح کردم یا کسی دیگری از مخلوقات تو با چنین نعمت صبح نموده است تنها از سوی تو می باشد، تو را شریکی نیست، تو راست ستایش، تو را ست شکر و سپاس)، حق شکر آن روز را ادا نموده است»، و کسی که در شب نیز چنین بگوید در واقع شکر آن شب را نیز ادا نموده است. پس چقدر زیبا می شود اینکه اگر انسان روز خود را با یاد خداوند آغاز کند و با یاد خداوند ختم نماید، و در میان آغاز و انجام روز نیز همیشه در یاد و ذکر خداوند متعال بوده باشد.

همچنین پیامبر علیه السلام برای ما یاد و ذکر خداوند که هنگام وارد شدن به بازار گفته می شود را نیز تشریع نموده و پاداش بزرگ آنرا بیان کرده است، طوری که می فرماید: «کسیکه هنگام وارد شدن به بازار چنین بگوید: لَاإِلَهَإِلَّااللَّهُ وَحْدَهُ لَاشَرِيكَ لَهُ،لَهُ الْمُلْك ُوَلَه ُالْحَمْدُ،يُحْيِي وَيُمِيتُ،وَهُوَحَيّ ٌلَايَمُوتُ،بِيَدِهِ الْخَيْرُكُلُّهُ،وَهُوَعَلَى كُلّ ِشَيْءٍ قَدِيرٌ، برایش هزار نیکی نوشته می شود و هزار بدی اش محو می گردد، و در بهشت برایش خانه‌ای ساخته می شود».

همچنین اذکار دیگری است که هنگام غذا خوردن یا آب نوشیدن گفته می شود، همچون بسم الله گفتن در آغاز آن و الحمد لله گفتن در پایان آن، از عمر بن ابی سلمه روایت است که گفت: من کودکی در خانه پیامبر صلی الله علیه وسلم بودم و هنگام غذا خوردن از نزدیک خودم نمی خوردم و دستم را به هر سوی ظرف غذا می بردم، پس رسول الله علیه السلام برایم گفت: «ای پسر, بسم الله بگو، با دست راستت از نزدیک خود بخور»، و پیامبر صلی الله علیه وسلم وقتی غذا می خورد در پایان می فرمود: «ستایش مخصوص ذات خدایی که ما را غذا و آب داد و ما را از زمره مسلمانان گردانید».

همچنین پیامبر علیه السلام برای ما یاد و ذکر خداوند که هنگام وارد شدن به بازار گفته می شود را نیز تشریع نموده و پاداش بزرگ آنرا بیان کرده است، طوری که می فرماید: «کسیکه هنگام وارد شدن به بازار چنین بگوید: لَاإِلَهَإِلَّااللَّهُوَحْدَهُلَاشَرِيكَلَهُ،لَهُالْمُلْكُوَلَهُالْحَمْدُ،يُحْيِيوَيُمِيتُ،وَهُوَحَيٌّلَايَمُوتُ،بِيَدِهِالْخَيْرُكُلُّهُ،وَهُوَعَلَىكُلِّشَيْءٍقَدِيرٌ، برایش هزار نیکی نوشته می شود و هزار بدی اش محو می گردد، و در بهشت برایش خانه‌ای ساخته می شود».

همچنین مسلمان وقتی چیزی را می بیند که خوشش می آید باید ما شاء الله لا قوة إلا بالله بگوید، خداوند می فرماید: ﴿وَلَوۡلَآ إِذۡ دَخَلۡتَ جَنَّتَكَ قُلۡتَ مَا شَآءَ ٱللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِٱللَّهِۚ«چرا هنگامی‌که به باغ خویش وارد شدی، نگفتی: ما شاء الله، نیرو و قوتی جز از ناحیه الله نیست»، همچنین باید هنگام دیدن کسانی که به مشکلات دچار هستند باید مخفیانه ستایش خداوند را بگوید، پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید: «کسی که وقتی مصیبت دیده‌ای را دید بگوید: ستایش مخصوص ذات خدایی که مرا از این مصیبت نجات داده و بر بسیاری از مخلوقات خود برتری داده است. از این مصیبت در امان می ماند هرچه که باشد».

همچنین مسلمان هنگام مشکلات به پروردگار خود پناه می برد، خداوند می فرماید: ﴿وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبٗا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ فَنَادَىٰ فِي ٱلظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ * فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّۚ وَكَذَٰلِكَ نُ‍ۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ«و ذوالنون (= یونس) را (به یاد آور) هنگامی‌که خشمگین (از میان قومش) رفت، پس چنین پنداشت که ما هرگز بر او تنگ نمی‌گیریم، پس (وقتی که در شکم ماهی فرو رفت) در تاریکی‌ها ندا داد که: (پروردگارا!) هیچ معبودی بر حق جز تو نیست، تو منزهی! بی‌گمان من از ستمکاران بودم *پس دعای او را اجابت کردیم، و از اندوه نجاتش دادیم، و این گونه مؤمنان را نجات می‌دهیم»، و پیامبر صلی الله هنگام مشکلات چنین می گفت: «نیست معبودی جز الله بزرگ و بردبار، نیست معبودی جز الله که پروردگار آسمانها و زمین و پروردگار عرش بزرگ است».

این شماری از اذکاری است که پیامبر صلی الله علیه وسلم برای ما طریقه گذاشته است، کسی که بر این اذکار مداومت کند از غفلت و گمراهی هدایت می شود و نجات میابد، و از شر شیطان محفوظ می ماند، خداوند متعال می فرماید: ﴿ٱللَّهُ نَزَّلَ أَحۡسَنَ ٱلۡحَدِيثِ كِتَٰبٗا مُّتَشَٰبِهٗا مَّثَانِيَ تَقۡشَعِرُّ مِنۡهُ جُلُودُ ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُمۡ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمۡ وَقُلُوبُهُمۡ إِلَىٰ ذِكۡرِ ٱللَّهِۚ ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهۡدِي بِهِۦ مَن يَشَآءُۚ وَمَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنۡ هَادٍ«الله بهترین سخن را نازل کرده است، کتابی که (آیاتش) متشابه (= همانند یکدیگر، و) مکرر است که از (شنیدن) آن پوست‌های کسانی‌که از پروردگارشان می‌ترسند، به لرزه می‌افتد، آنگاه پوست‌هایشان و دل‌های شان با یاد الله نرم می‌شود (و آرام می‌گیرد) این هدایت الله است که هر کس را بخواهد با آن هدایت می‌کند، و هر کس را که گمراه سازد، پس برای او هیچ هدایت کنندۀ نخواهد بود»، و در آیت دیگری می فرماید: ﴿وَٱذۡكُر رَّبَّكَ فِي نَفۡسِكَ تَضَرُّعٗا وَخِيفَةٗ وَدُونَ ٱلۡجَهۡرِ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ بِٱلۡغُدُوِّ وَٱلۡأٓصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلۡغَٰفِلِينَ«و پروردگارت را در دل خود، با تضرع و بیم، نه با صدای بلند، در صبحگاهان و شامگاهان، یادکن، و از غافلان مباش»، همچنین می فرماید: ﴿وَمَن يَعۡشُ عَن ذِكۡرِ ٱلرَّحۡمَٰنِ نُقَيِّضۡ لَهُۥ شَيۡطَٰنٗا فَهُوَ لَهُۥ قَرِينٞ«و هرکس از یاد (الله) رحمان غافل (و روی گردان) شود، برای او شیطانی بر می‌گماریم، پس همواره آن (شیطان) قرین (و همنشین) او باشد».

أقول قولي هذا، وأستغفر الله لي ولكم

ستایش مخصوص ذات خدایی که پروردگار جهانیان است، گواهی می دهم که نیست معبودی جز الله واحد و لا شریک، و گواهی می دهم که سردار و پیامبر ما حضرت محمد صلی الله علیه وسلم بنده و فرستاده خداست، بار خدایا! بر او، بر همه آل و اصحاب او و بر همه کسانی که تا به روز قیامت از آنها به صورت درست پیروی کردند, درود، رحمت، سلامتی و برکت نازل فرما.

برادران مسلمان!

یاد وذکر خداوند متعال نزد اصحاب پیامبر صلی الله علیه وسلم منهج زندگی شان بود و آنرا به صورت عملی تطبیق می کردند، پس مجتمع آنان آباد با مراقبت خداوند و دور از تجاوز و ستم بود، امری که در زمان خلافت حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه چنین بود، چون وقتی حضرت عمر بن خطاب را به حیث قاضی تعیین نمود، مدت یک سال کامل نزد حضرت عمر هیچ کسی برای دادخواهی نیامد، و در آن هنگام حضرت عمر از حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه خواست تا او را از منصب قضا معاف نماید، پس فرمود: ای عمر! آیا از سختی و مشقت قضا خواستار استعفا شده ای؟ حضرت عمر رضی الله عنه فرمود: نخیر ای خلیفه رسول الله صلی الله علیه وسلم؛ ولی چون مسلمانان به من نیازی ندارند، چون همه شان حقوق و وجایب خود را می شناسند پس بیشتر از حق خود نمی خواهند و در ادای وجایب شان کوتاهی تقصیر نمی کنند، همه آنها آنچه را به برادر خود دوست می دارد که به خود دوست می دارد، وقتی یکی آنها غایب شود دیگران به سراغش می برآیند، و اگر بیمار شود همه به عیادتش می روند، و هرگاه فقیر و نیازمند شود کمک و مساعدتش می کنند، و اگر دچار مصیبتی شود تعزیه اش می گویند و در کنارش قرار می گیرند، دین‌شان نصیحت است، اخلاق‌شان امر به معروف و نهی از منکر می باشد، پس چرا و برای چه خصومت و اختلاف نمایند؟ و برای چه خصومت و اختلاف نمایند؟.

همانا اگر ذکر و یاد خداوند متعال در قلب بنده مسلمان مستقر شود، و به زبانش تکرار کند و اعضای بدنش تطبیق نماید، نفس او مستقیم می شود، رضا و خشنودی پروردگار را کسب می کند، و خداوند در رزق و روزی اش برکت می دهد، غم اندوهش از بین می رود، و در آرامش و مهربانی زندگی می کند.

بار خدایا! ما را بر ذکر، شکر و عبادت درست خود یاری کن، و کشور عزیز ما مصر را حفظ نما، و مصر همه کشورهای جهان را آرام، امنیت، مترقی و متقدم بگردان.