Ο λόγος της Παρασκευής
Η εξωτερική και η πολιτική εμφάνιση

أ.د/ محمد مختار جمعة وزير الأوقاف

Δ / Μουχτάρ Μοχάμεντ Juma Υπουργός Awqaf

Το φαινόμενο της εξωτερικής και της πολιτικής θρησκοληψίας θεωρείται αναμφιβόλως ένα  από τα πιο δύσκολα και προκλητικά φαινόμενα που αντιμετωπίζουν τις αραβικές αλλά και τις ισλαμικές κοινωνίνες. Αυτό γίνεται από ανθρώπους που επικεντρώνουν το κύριο ενδιαφέρον τους στην εξωτερική εμφάνιση ακόμα και αν αυτό υπηρεάζει αρνητικά την ουσία. Τέτοιοι άνθρωποι, βάζουν σαν πρωτεραιότητα την εξωτερική εμφάνιση, χωρίς όμως να δίνουν σημασία στο ανθρώπινο και στο ηθικό επίπεδο που θα τους παρουσιάζουν σαν κατάλληλο παράδειγμα. Διότι ο θρησκόληπτος εμφανισιακά μόνο, χωρίς δηλαδή η συμπεριφορά του να να είναι πλήρως ταυτισμένη με την ισλαμική θρησκεία, γίνεται εργαλείο καταστροφής και αποκλεισμού των ανθρώπων από το Ισλάμ. Αν η εμφάνισή του δείχνει ότι είναι θρησκευόμενος, ενώ αυτός δεν συμπεριφέρεται καθώς πρέπει, ή ψεύδεται, ή προδίδει ή λεηλατεί την περιουσία των ανθρώπων άδικα, τότε το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Ένας άνθρωπος με αυτό τον χαρακτήρα μπορεί κάλιστα να αποκαλείται διπρόσωπος. Λέει μάλλιστα ο Προφήτης «τα τρία βασικά στοιχεία του διπροσώπου είναι, όταν μιλάει ψεύδεται, όταν υπόσχεται δεν τηρεί τις υποσχέσεις του και αν του εμπιστεύεται κάτι προδίδει» (Αλ-Μπουχάρι). Επίσης όποιος περιορίζει την θρησκοπηψία μόνο στην λατεία χωρίς να συνοδεύεται αυτό με την κατάλληλη και τη σωστή κατανόηση της Θρησκείας και ισχυρίζεται χωρίς αποδεικτικά στοιχεία ότι οι άνθρωποι είναι άπιστοι και κουβαλά τα όπλα με σκοπό να απειλεί τις ανθρώπινες ψυχές, αυτός είναι δίχως αμφιβολία αμόρφωτος. Αυτό καθαυτό το γεγονός θυμίζει την περίπτωση των Χαουάριτζ (μια έρεση που σκότωσε τον Αλί». Αυτοί οι άνθρωποι ήταν υπερβολικά θρησκόληπτοι, τηρούσαν δηλαδή όλα τα απαιτούμενα μια θρησκείας, από προσευχές, νηστείες, όμως όλα αυτά τα έκαναν χωρίς μόρφωση με αποτέλεσμα να σημαδεύουν τα όπλα τους στους συναθρώπους τους. Το Ισλάμ είναι μια θρησκεία που την χαρακτηρίζει το έλεος πριν από όλα. Γι’ αυτό οτιδήποτε εμποδίζει τον άνθρωπο από το να δείχνει έλεος, τον εμποδίζει ταυτοχρόνως και από το Ισλάμ.

Όλες οι λατρείες καρποφορούν μόνο όταν το αποτέλεσμά τους αντανακλάται στη συμπεριφορά των θρησκεύμενων. Διότι αν κάποιος δεν τον εμποδίζει η προσευχή του να πράττει κακές πράξεις, τότε η προσευχή αυτή θα είναι άνευ. Ο Αλλάχ λέει «η προσευχή απαγορεύει όλες τις κακές πράξεις. Η δόξα του Αλλάχ είναι εύλογα μεγάλη πράξη και ο Αλλάχ γνωρίζει το κάθε τι που πράττετε» (Αλ-Ανκαπούτ 45). Επίσης τονίζει ο Πρόφητης μας, την ειρήνη του Αλλάχ να έχει «όποιος δεν εγκαταλείπει τις ψευδομαρτυρίες, τότε δεν δυστάζει ο Αλλάχ να αποκλείει την τροφή του». (Αλ-Μπουχάρι). Επίσης ο Αλλάχ δεν δέχεται καμία ελεημοσύνη αν δεν ήταν από καθαρό χρήμα, δηλαδή από χρήμα που κερδίδεται με κόπο και όχι από λεηλασίες». (Μούσλιμ). Τονίζει ο Πρόφητης σε σχέση με το ίδιο θέμα ότι «καμία προσευχή δεν γίνεται δεκτή χωρίς καθαριότητα και αγνότητα, επίσης μια ελεημοσύνη δεν είναι δεκτή από βρώμικο χρήμα», (Μούσλιμ).Ακόμα και το Χάτζ πρέπει να εκτελείται από καθαρό χρήμα και με την κατάλληλη συμπεριφορά. Εδώ αναφέρει ο Προφήτης ότι «αν ένας Μουσουλμάνος κάνει το Χάτζ του χωρίς να πράττει τίποτα κακές πράξεις, γυρίζει καθαρός και αγνός σαν βρέφος». Όμως αν ήταν το αντίθετο, τότε το αποτέλεσμα θα είναι και αυτό αντίθετο. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που αναφέρει ο Προφήτης, «ο άνθρωπος κάνει ένα μεγάλο και μακρινό ταξίδι, κουράσμένος και ταλαιπωρημένος, σηκώνει τα χέρια του προς τον ουρανό φωνάζοντας Θεέ μου Θεέ μου, όμως όλη η τροφή και ο ρουχισμός του είναι από βρώμικο χρήμα, τότε πώς είναι δυνατόν ο Αλλάχ να ανταποκρύνεται στις παρακαλήσεις του!». (Μούσλιμ).

Πιο επικίνδυνη είναι η πολιτική θρησκοληψία. Εννοούμε με αυτό τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη θρησκεία ως μέσο για να φτάσουν στην εξουσία. Αυτοί εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους, ιδιαίτερα την λαϊκή τάξη, προσπαθώντας να τους πείσουν ότι θέλουν την εξουσία για να υπηρετούν την θρησκεία του Αλλάχ. Παρόλο που εμείς δεν γνωρίζουμε αυτό που κρύβει ο κάθε άνθρωπος στο δικό του υποσυνείδητο, μπορούμε όμως να πούμε ότι η βιωματική μας εμπειρία με την τρομοκρατική οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων, και τους συμμάχους της από άλλες πολιτικοισλαμικές οργανώσεις, μας βεβαιώνει δυο πράγματα, πρώτον, ότι το ζήτημα για αυτούς τους ανθρώπους δεν ήταν η θρησκεία, όμως ήταν η εξουσία, με έναν τρόπο άνευ προηγουμένου. Η στρεφνή τους συμεριφορά οδήγησε στο μίσος των ανθρώπων για αυτούς, και αυτό έχει αρνητικές συνέπειες και στη θρησκεία και αυτό αναμφιβόλως θα χρειαστεί πολλή δουλειά και μεγάλο κόπο για να διορθωθεί αυτή η αρνητική εικόνα που χαράχτηκε στις μνήμες των ανθρώπων που συνδέουν την κακή συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων με τη θρησκεία. Δέυτερον, αυτοί οι άνθρωποι έβλαψαν τη θρησκεία και την αγαθή μορφή και τον πολιτισμό του. Πώς να μιλάνε για θρησκεία, ενώ αυτοί πρόδωσαν τη το κράτος και διέδωσαν τα μυστικά του για τους εχθρούς του. Είναι από τη θρησκεία να ωθεί κανείς τους ανθρώπους για να πράττουν εγκλήματα , και να ιδρύουν ειδικές οργανώεις που λειτουργούν εντάντια στο κράτος τους και να εξυπηρετούν το συμφέρον του εχθρού του; Εγώ τόνιζαν και ακόμα τονίζω ότι αυτή η τρομοκρατική οργάνωση είναι έτοιμη να συνεργαστεί ακόμα και με τον διάβολο με σκοπό να πραγματοποιήσει τους σκοπούς της που κινηγούν μόνο την εξουσία, χωρίς να δώσουν καμία σημασία ούτε στη θρησκεία, ούτε στη πατρίδα τους.